Category: Lemon Lizzie designs

Aurora

Jipie, na màànden geheimhouding kan ik eindelijk het geboortekaartje voor vrienden Jasmijn en Fréderic delen met jullie! Ik mocht me weer maar eens in bochten wringen om te zorgen dat de wederhelft niets te weten kwam. Volgend project: een eigen tekentafel in plaats van die keukentafel?

Enfin, terug naar het kaartje. De vraag was duidelijk: graag een portret van het gezinnetje, mét trouwe viervoeter Inka én kleine meid. Ik waagde me op de realistische route en besloot alles in potlood te schetsen. Dochtertje Aurora hield ik liever wat incognito én gewoon baby, want het blijft toch altijd moeilijk te gissen hoe het kindje eruit zal zien.

Jasmijn vertelde me dat de inspiratie voor de naam van ‘aurora borealis’ kwam, de Latijnse naam voor het noorderlicht, dus kon ik de kleuren paars en groen ook verwerken in het kaartje, alsjeblief? Oef, ik geef toe dat dat even in het haar krabben was (paars en groen zijn niet meteen kleuren die ik bij elkaar zou zetten). Ik besloot om het subtiel te houden en de kleuren in de outfit van Aurora te steken en de kersverse mama en papa sterrenhemeltruien te geven. Potloodrealisme en digitale inkleuring gecombineerd bracht me uiteindelijk tot dit geboortekaartje voor het wondertje Aurora. Welkom, kleine meid!

Over gaten en armen


Het leven zoals het is – Lemon Lizzie – speelt zich meestal bij mij thuis af, maar afgelopen zaterdag mocht ik eens buiten de eigen muren om te tekenen (jipie!)… achter een muur welteverstaan.
Ik mocht samen met illustrator Sophie Doutreligne plaatsnemen aan de creatieve kant van het Drie Gaten Tattoosalon, een origineel idee (mét bijhorende copyright en al) van Kunstwerkt. Drie Gaten wat? Dus, je zet een muur op met drie gaten in waar mensen hun arm door kunnen steken om een tijdelijke tattoo te krijgen van illustratoren die aan de andere kant zitten: simpel, maar geniaal. Dit alles kaderde binnen het gezellige multidisciplinaire evenement De Opsluiting in CC De Schakel in Waregem. Voor De Opsluiting werd een bende podiumbeesten 24 uren binnen het cultureel centrum opgesloten om een eigen theaterstuk op poten te zetten, dus moesten de tattoos in het thema opsluiting blijven. Geen verzoekjes toegelaten, wat het extra spannend maakte voor het publiek.

Spannend was het ook wel voor Sophie en mezelf. Als je de gewoonte hebt om op vlak materiaal als papier of doek te werken, dan is een arm toch een heel ander paar – tja – mouwen. De eerste lijnen met de eyelinerpen waren dan ook (ondanks dat ik thuis op eigen arm en dat van vriendjelief véél geoefend had) met een bevend handje… oeps.

De avond begon kalm aangezien er eerst een eetfestijn was en er vlak naast ons tattoohokje ook nog eens een optreden plaatsvond. Maar vlak voor de podiumvoorstelling en vooral de 2 uren erna bleven de armen maar door de gaten stromen. Toegegeven, een mens zou voor minder groggy worden, maar ik heb er volop van genoten! En die occasionele arm die nog eens terugkeerde om een duimpje omhoog door het gat te steken of een hand te geven, maakte het meer dan waard.

Wanneer mag ik nog eens?

Hieronder nog wat sfeerbeelden van de avond (zoek mijn rug) én mijn spiekbriefje voor de tijdelijke tattoos. Alle foto’s © De Opsluiting – Waregem.

VICTORIANimals

Tussen – voorlopig nog top secret – geboortekaartjes door heb ik aan dit bizarre zootje zitten werken. Alles begon met een schets van een aap in Victoriaanse outfit. Ik wou al een tijdje iets met die figuur doen en had het plots door: hij had gezelschap nodig. Meestal houd ik het op één losstaande figuur, maar deze keer wou ik eens déftig mijn handen aan het werk zetten en besloot ik dus een reeks te creëren. Na maanden af en toe tussendoor brielen, tekenen en schilderen is ze er eindelijk: de 6-koppige vreemde familie van VICTORIANimals.

Eerst maakte ik research naar outfits, motieven voor kaders (lang leve Pinterest!) en tekende ik de zes in mijn schetsboek. Tot daar het ‘gemakkelijke’ gedeelte (ahum). Ik waagde me met ingehouden adem aan aquarel. Het geduld van mijn innerlijke controlefreak werd serieus op de proef gesteld, de lagen leken eindeloos op te stapelen voor ik tevreden was. En ja, ik kon het niet laten om toch af te werken met wat hard lijnwerk. Mijn scanner verhelderde de kleuren per ongeluk wat, maar ik vind het wel iets hebben zo. Ik heb nog wat kleine foutjes bijgewerkt in Photoshop en oef, ik denk dat ik nu wel klaar ben. Nieuwsgierig hoe alles ging? Een doorsnede van de evolutie van mister Monkey, de oorspronkelijke eerste figuur, zie je hieronder.

Hark van Noa

Hark van Noa is een organisatie met, van, voor en over groentjes. Ze zijn een gloednieuwe
vereniging die een stukje grond mag bewerken van de gemeente Wevelgem. Voor de meesten onder
hen is het ook de eerste ervaring met de moestuin.

Voor zo’n leuk initiatief wou ik wel een illustratie maken voor hun facebookpagina en een logootje ontwerpen (mijn allereerste ooit!). Zelf heb ik absoluut geen groene vingers, maar tekenen voor groene vingers, dat zag ik dan wel weer zitten. Dat mijn zus deel uitmaakt van Hark van Noa hielp uiteraard ook wel, mwoeha.

Toen de vraag kwam, waren er nog enkele namen in beraad (Hark de Triomphe, Ploegwerk, … waren ook in de running). Ik beloofde enkele ontwerpen te maken waaruit ze dan konden kiezen. Mijn allereerste idee kwam met de naam Hark van Noa en haalde het uiteindelijk ook: groentjes en fruit beklimmen een loopplank met tuiniergereedschap naar een ark (die eigenlijk een tuinierbak is). Voor het logo kozen ze voor een simpel logo met een hark.

Deze ontwerpen, een lijntekening van tuiniergereedschap met groenten en fruit en een voorstelling van 2 moestuinenthousiastelingen, haalden het niet. Het alternatieve logo, dat voor meerdere namen kon dienen met de krans van groenten en fruit, won het niet van het logo dat expliciet naar de hark verwees:

Tot mijn verbazing werden de ontwerpen die ik het ‘makkelijkste’ of simpelste vond, de uiteindelijke winnaars. Misschien wel omdat ze heel specifiek naar Hark van Noa verwezen en niet zomaar voor een andere samentuiniergroep konden dienen?

Maar enfin, blij dat ik ze heb kunnen helpen met mijn ontwerpen, want Hark van Noa start van nul, zonder startkapitaal of materiaal, ze kunnen dus alle steun gebruiken. Like dus maar snel die facebookpagina en ga ook massaal naar hun eerste initiatief om hun moestuinproject te financieren: een heuse spaghetti- en wijnavond!

https://www.facebook.com/HarkvanNoa

Was het nu vegetariër, pescotariër of veganist?

Vaak zie ik nog misverstanden omtrent eetgewoontes. Néé, vegetariërs eten geen vis. En diegene die er wel eten zijn pescotariër (al beseffen ze dat zelf meestal niet). En veganisten, wel da’s nog een heel ander verhaal.

Aangezien de eindejaarsperiode velen onder ons aan het koken brengt, dacht ik dat het eens tijd was om er een tekeningetje bij te maken, bij wijze van geheugensteuntje, quoi. Kwestie van gênante situaties met uw niet-omnivore vrienden te vermijden aan de feestdis.