Vakliteratuur: ‘Your Inner Critic is a Big Jerk (And other truths about being creative)’

Bon, dàt was nu eens een boektitel die mij intrigeerde. Ik had dit boek van Danielle Krysa al een tijdje op mijn verlanglijstje staan en een boekenboncadeau was een duwtje in de rug om die dan toch eindelijk eens te bestellen. Want die innerlijke criticus heb ik zeker. En ’t is een enorme smeerlap.

In ‘Your inner critic…’ omschrijft Danielle Krysa op een luchtige, persoonlijke manier twijfels, (zelf)kritiek, blokkades en vooral hoe élke creatieveling (beginner én gevestigde waarde, jawel) hiermee worstelt.

Als er één hoofdstuk is waarmee ik iedereen over de streep wil halen om het toch eens te lezen, dan is het dat rond excuses om niet creatief te zijn, of er niet aan te beginnen. De herkenbaarheid spat van de bladzijden. Ik gebruik ze, jij gebruikt ze, iederéén gebruikt ze. En als je ze zwart op wit op papier ziet, besef je hoe belachelijk die leugens die we onszelf vertellen zijn (Het zal toch op niets trekken. Ik ben te moe door de dagjob. Het huis ligt er te vuil bij. Ik heb geen tijd. Ik heb geen opleiding als kunstenaar, …).

Krysa heeft het over hoe we onszelf geen artiest meer durven noemen zodra we volwassen worden. De angst voor het witte blad passeert. Hoe je jezelf kan wijsmaken dat het ‘te laat’ is om creatief te zijn. Hoe fouten maken bijna een must is in het creatieve proces. En ja, hoe die innerlijke criticus echt wel een enorme oetlul kan zijn. Hoe het een leuke gedachte kan zijn om hem (of haar) een naam te geven en er een cheerleader van te maken.

Oké, niet alle zaken die Danielle Krysa schrijft ben ik het volmondig mee eens, maar de grootste troef van ‘Your inner critic…’ is de emotionele geruststelling en troost die je eruit kan halen. Hashtag me too, maar dan voor (t)wijfelende creatievelingen. Grootse nieuwe inzichten zal je er misschien niet uit halen, maar het kan je uit je cocon halen en wakker schudden om actie te ondernemen in plaats van die innerlijke criticus alles te laten beheersen.
In deze ‘kijk naar mijn perfecte leven’-social-media-tijden hebben we eigenlijk (of ik toch) nood aan een gezonde brok realiteit, aan mensen die durven toegeven dat ze af en toe op hun bek gaan, dat niet elke dag vol dartelende goud poepende eenhoorns zit. En zolang je er plezier uit haalt om creatief te zijn, moet die innerlijke criticus zich gewoon koest houden. Laat hem anders dit boek eens lezen.

Goede voornemens

Ik moet iets bekennen. Nieuwjaar is niet meteen mijn favoriete periode van het jaar. Vooral het hele goede voornemensgedoe mag wat mij betreft achterwege blijven. Vooral omdat ik het héle jaar door aan goede voornemens doe.

EIke week beëindig en begin ik met goede voornemens. Vroeger uit mijn bed geraken (yeah right), vroeger gaan slapen (ha-ha), mijn dagschema beter regelen, minder uitstelgedrag, meer tekenen. Ja, meer tekenen. Ik kòn natuurlijk voor zo’n elke-dag-van-het-jaar-een-tekening-posten-uitdaging gaan, maar dan ben ik nu al 3 dagen te laat en eerlijk is eerlijk, dat houd ik toch niet vol. En dan voelt een mens zich slecht bij al die goede voornemens. Dus mijn voornemen voor 2018: minder focussen op voornemens. En meer tekenen.

César

Toen Ine en Mathias me contacteerden voor een geboortekaartje, gaven ze me meteen ook enkele voorbeelden van illustraties die ze leuk vonden. Het mocht een gezellige drukte worden en liefst in een meer ‘winterse’ setting aangezien hun tweede zoontje hartje herfst zou geboren worden. Ik ging voor een herfstonderonsje met bosdieren (kon het niet laten, ik teken gewoon te graag dieren). Op verzoek van Ine en Mathias werden de kleuren wat levendiger dan we van de herfst gewoon zijn. En hup, het eindresultaat van het geboortekaartje voor César zie je hierboven. Voor de babyborrel haalde ik simpelweg enkele elementen uit het kaartje. Een warme welkom op deze wereld, César!

Mijn niet zo perfecte schetsboek

Vandaag is zo’n dagje dat ik iets probeerde te tekenen om maar te tekenen. Schouderklopje voor mezelf want ik héb getekend. Eerlijk is eerlijk, van thuis uit ‘werken’ betekent wat mij betreft veel te vaak afgeleid geraken. Even de kat eten geven, ja, beter nog een was draaien, ik moet nog boodschappen doen, nog eventjes surfen op Pinterest voor inspiratie… En op diezelfde Pinterest en andere sociale media zie je dan illustratoren die hypergedisciplineerd lijken, 100-dagen-projecten hebben waar ze zich aan houden en dag na dag perfect afgewerkte kunstwerkjes in hun schetsboeken maken.

Inspirerend allemaal, maar vaak komt mijn eigen kritische stemmetje dan boven. Mijn schetsboek is niet zo perfect, ik zou beter eigen prints maken, waarom zet ik alles zo door elkaar, waarom heb ik vandaag alles gedaan behalve tekenen? In een online cursus die ik ooit volgde bleek dat velen bang zijn van het witte blad van een schetsboek. Ik staar ook vaak naar een nieuwe pagina in de hoop dat deze keer die perfecte schets erop zal geraken. Maar bon, kom ik aan de pointe van heel mijn post (ik hoop dat mijn kritische stemmetje nu luistert): foert! Een schetsboek diént net voor prutsen, missen, foefelen. Mijn schetsboek is verre van perfect. Ik zie overal foutjes, dingen die ik anders aangepakt moest hebben. Ik héb geen afgewerkte kunstwerkjes erin staan. En dat is oké.

Kan ik morgen beginnen met een nieuwe pagina, die waarschijnlijk weer foutjes zal bevatten. En wie weet zit er een elementje in dat ik later kan gebruiken. Beter dat dan niet te tekenen.

En nu maar zorgen dat ik niet afgeleid geraak.

Aurora

Jipie, na màànden geheimhouding kan ik eindelijk het geboortekaartje voor vrienden Jasmijn en Fréderic delen met jullie! Ik mocht me weer maar eens in bochten wringen om te zorgen dat de wederhelft niets te weten kwam. Volgend project: een eigen tekentafel in plaats van die keukentafel?

Enfin, terug naar het kaartje. De vraag was duidelijk: graag een portret van het gezinnetje, mét trouwe viervoeter Inka én kleine meid. Ik waagde me op de realistische route en besloot alles in potlood te schetsen. Dochtertje Aurora hield ik liever wat incognito én gewoon baby, want het blijft toch altijd moeilijk te gissen hoe het kindje eruit zal zien.

Jasmijn vertelde me dat de inspiratie voor de naam van ‘aurora borealis’ kwam, de Latijnse naam voor het noorderlicht, dus kon ik de kleuren paars en groen ook verwerken in het kaartje, alsjeblief? Oef, ik geef toe dat dat even in het haar krabben was (paars en groen zijn niet meteen kleuren die ik bij elkaar zou zetten). Ik besloot om het subtiel te houden en de kleuren in de outfit van Aurora te steken en de kersverse mama en papa sterrenhemeltruien te geven. Potloodrealisme en digitale inkleuring gecombineerd bracht me uiteindelijk tot dit geboortekaartje voor het wondertje Aurora. Welkom, kleine meid!